Krystyna Czerni NIETOPERZ W ŚWIĄTYNI

     Sierpniową lekturą przemyskiego DKK była książka pt. Nietoperz w świątyni, napisana przez Krystynę Czerni (krytyka i historyka sztuki) biografia Jerzego Nowosielskiego. Jest to książka napisana odważnie i ze znawstwem oraz troską o każdy szczegół życia artysty, który zmienił oblicze polskiej sztuki i wywiera wpływ na kolejne pokolenia twórców.
Czytając tą biografię śledzimy życie malarza, aby jak pisze autorka: „poznać źródła, z których wypływa jego myśl i sztuka, pochylić się nad nieprostym losem tego wielkiego artysty i pięknego, choć tragicznego człowieka”. Odkryć, a może przybliżyć się do prawdy niełatwej i skomplikowanej o wielkim malarzu, ale zarazem człowieku rozdartym i naznaczonym wieloma słabościami. Jak powiedział o malarzu jego wieloletni przyjaciel Tadeusz Różewicz: Malarstwo Nowosielskiego to malarstwo rozpięte na ramionach miłości »niebiańskiej« i miłości »ziemskiej«. Rozdarty przez te dwie miłości malarz przypomina czasem anioła, a czasem nietoperza wiszącego w podziemiach opuszczonej świątyni”.
    Klubowicze stwierdzili zgodnie, tej książki nie da się czytać ot tak po prostu, ją trzeba "smakować".

Katarzyna Bednarz-Soja

     Każde życie zaczyna się tak samo, ale swoje biografie mają ludzie sukcesu. Lubimy czytać biografie, bo poznajemy człowieka od dnia urodzin do samej śmierci. Przekonujemy się, że życie tych „wybrańców” nie jest usłane różami i to powoduje, że stają się nam bardziej bliscy.
     Biografia Jerzego Nowosielskiego autorstwa Krystyny Czerni pozwala nam poznać artystę „całościowo”. Jest to opowieść o człowieku niezwykłym, czasem kontrowersyjnym z jego wzlotami i upadkami, sukcesami i porażkami. Z jego walką o szczęście – można powiedzieć, chwile szczęścia, do których przecież każdy ma prawo. A ponieważ każde szczęście jest w swojej istocie egoistyczne, więc dążąc do niego krzywdzi się kogoś po bokach. Czytając dalej zastanawiamy się, czy kochać to znaczy, że wszystko trzeba wybaczać?
     Czas, w którym przyszło żyć Nowosielskiemu nie był łatwy. Cyklon, który przeszedł przez historię w pierwszej połowie XX wieku stworzył przepaść między ludźmi i ta przepaść istnieje do dzisiaj.
     Możemy też zastanowić się, czy moglibyśmy przestać kultywować urazy, czy ciągle roztrząsając przeszłość nie paraliżujemy przyszłości? Chyba, że jeszcze ciągle nie jesteśmy gotowi…, bo często kompromis postrzegamy jako formę słabości, lub jeszcze gorzej – zdrady.
     Ciekawa wielowątkowa historia życia artysty.

Lidia Kiełczyńska

Ewa Stachniak OGRÓD AFRODYTY     Spotkanie przemyskiego Dyskusyjnego Klubu Książki odbyło się 11 lipca 2011 r. i miało charakter nieco odmienny niż zazwyczaj. Lipcową lekturą naszej grupy był Ogród Afrodyty Ewy Stachniak. Powieść ta na kanwie burzliwych wydarzeń historycznych przedstawia losy ulubienicy salonów, pięknej Greczynki - Zofii Potockiej, która z prostej dziewczyny awansuje do rangi brylującej w salonach polskiej arystokratki. Hrabina Zofia Potocka, w ostatnich dniach swojego życia, sięga w przeszłość, przywołując koleje burzliwych swych losów.     Lektura przenosi nas również do pięknego ogrodu położonego w Humaniu, założonego w 1796 roku przez Stanisława Szczęsnego Potockiego właśnie dla ukochanej żony Zofii, bohaterki Ogrodu Afrodyty, i nazwanego na jej cześć Sofijówką. Nie mogliśmy złożyć wizyty w skomponowanym w stylu romantycznym ogrodzie pięknej Zofii, dlatego odbyliśmy wycieczkę do Arboretum i Zakładu Fizjografii w Bolestraszycach, gdzie również znajduje się dwór i historyczne założenie parkowe nawiązujące do starych tradycji ogrodów szlachty małopolskiej. Pod opieką przewodnika obejrzeliśmy zakątki tego cennego zabytku przyrody i kultury, w którym tradycja łączy się ze współczesnością.     Po zwiedzaniu, w kolibie huculskiej przy kawie, rozmawiałyśmy na temat losów i oszałamiającej kariery Zofii Potockiej, w których historia splata się z fikcją literacką. Snułyśmy refleksje jak to dawniej kobiety, które nie chciały zgodzić się na przypisany sobie los, karierę robiły. Z ulgą stwierdzając, że czasy mocno się zmieniły. Anna Onichimowska TRZECIE OKO     6 czerwca 2011 r. z klubowiczami Dyskusyjnego Klubu Książki w Przemyskiej Bibliotece Publicznej spotkała się Anna Onichimowska (poetka, prozaik, dramatopisarka, pisząca dla dzieci, młodzieży i dorosłych, autorka ponad czterdziestu książek dla dzieci i młodzieży, posiadająca w swoim dorobku wiele prestiżowych nagród, m. in. Nagrodę Literacką im. K. Makuszyńskiego za Dobry potwór nie jest zły czy też Książka Roku 2001 za Sen, który odszedł, której książki cieszą się nie tylko niesłabnącym powodzeniem u czytelników, ale również dużym uznaniem krytyki literackiej).      Czerwcową lekturą przemyskich klubowiczów była książka A. Onichimowskiej Trzecie oko, dlatego też spotkanie przebiegło w atmosferze gorącej dyskusji na temat ciekawej konstrukcji powieści, bohaterów, a zwłaszcza bohaterek dwóch kobiet, wzajemnie wpływających na swoje losy. Zainteresowanie wzbudziła ciekawa fabuła nasycona rozważaniami o mocy słowa, w której rzeczywistość przemieszana z fikcją niekiedy zaskakuje czytelnika. I jak dowiedzieliśmy się od pisarki, o takie właśnie zaskoczenie czytelnika chodziło, jak również o jego indywidualne interpretowanie motywów postępowania bohaterów. Stefan Chwin DOLINA RADOŚCI     9 maja 2011 r. w Czytelni Głównej Przemyskiej Biblioteki Publicznej odbyło się kolejne spotkanie klubowiczów Dyskusyjnego Klubu Książki, tym razem rozmawialiśmy o książce Stefana Chwina Dolina Radości.Lektura opowiada niezwykłą historię życia Eryka Stamelmanna, tajemniczego makijażysty gwiazd filmowych i polityków, akcja jej biegnie poprzez Monachium, Berlin, wojenną Warszawę, Moskwę powracając znowu do Gdańska. Książka wywołała różne opinie. Zasdniczo zaś zainteresowanie wzbudziło pełne zaskakujących zdarzeń życie bohatera, jak również barwny obraz ludzi i miejsc.