Wypożyczalnia Główna

  • Drukuj zawartość bieżącej strony
  • Zapisz tekst bieżącej strony do PDF

Wacław Krupiński, Głowy piwniczne, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2016.

Wacław Krupiński przyznaje: „Podejrzewam, że należę do ostatniego pokolenia pamiętających Piwnicę pod Baranami. Dlatego ta wspomnieniowa książka pełna anegdot i cytatów, w której autor nie wolny od krakowskiej gwary i powiedzonek, prezentuje po kolei wszystkich ważnych uczestników tej wielkiej przygody, jest bezcenna”. Piwnica pod Baranami w 2016 r. obchodzi jubileusz sześćdziesięciolecia. 

 K. Rowling, Żniwa zła, Wydaw. Dolnośląskie Oddział Publicat, Wrocław 2016.

K. Rowling jest na pewno znana czytelnikom jako autorka tajemniczych historii o młodym czarodzieju – Harrym Potterze. Jednak jest też autorką (posługując się pseudonimem Robert Galbraith) interesujących powieści kryminalnych, do których niewątpliwie zalicza się Żniwa zła. Żniwa zła to trzeci tom cyklu o prywatnym detektywie Cormoranie Strike’u i jego asystentce Robin Ellacott. Tym razem prowadzone przez nich śledztwo dotyczy przesyłki z zaskakującą zawartością.

 Katarzyna Bielas, Co byś powiedział sobie młodemu? Wydawnictwo Agora, Warszawa 2016.

Książka pt. Co byś powiedział sobie młodemu? powstała na podstawie kilkunastu interesujących wywiadów, jakie przeprowadziła Katarzyna Bielas ze znanymi osobami. Wśród jej kilkunastu rozmówców znaleźli się między innymi: Juliusz Machulski, Krystyna Janda, Stefan Chwin, Anna Grodzka, Anna Dymna.    

 Maria Nurowska, Bohaterowie są zmęczeni, Wydawnictwo Zwierciadło, Warszawa 2016.

Już od kilku pokoleń czytelnicy chętnie sięgają po powieści Marii Nurowskiej. Tym razem pisarka poświęciła swą książkę braciom Niemczykom – Leonowi i Ludwikowi. Od wydawcy: „Tragiczny splot wydarzeń na zawsze poróżnił obu braci Niemczyk. Nigdy się nie pojednali. Dlaczego? Odpowiedź – w bardzo zajmującej, starannie udokumentowanej opowieści. Przeczytajcie Państwo koniecznie” (Zygmunt Malanowicz). Z Leonem Niemczykiem na planie filmowym niejednokrotnie spotkał się Janusz Gajos, który tak oto zachęca do przeczytania niniejszej książki: „Inne spojrzenie na Leona Niemczyka. Świetna historia na opowieść filmową. Polecam”.

 Elena Ferrante, Historia nowego nazwiska, Wydawnictwo Sonia Draga, Katowice 2016.

 Historia nowego nazwiska to powieść o skomplikowanych losach przyjaciółek, które rozgrywają się na tle urzekających Włoch. Nie jest to jednak opowieść tylko o przyjaźni, ale także o miłości, nienawiści, a zarazem też i o wielu innych emocjonalnych aspektach życia. Co więcej, to wszystko doskonale harmonizuje z wnikliwymi portretami psychologicznymi, będącymi niewątpliwym atutem tej książki. 
Historia nowego nazwiska to już drugi tom cyklu Genialna przyjaciółka, kolejne tomy to Historia ucieczki i Historia zaginionej dziewczynki.  

  Katarzyna Puzyńska, Utopce, Prószyński Media, Warszawa 2015.

Utopce to kolejna część (i na pewno nie ostatnia) cieszącego się dużą popularnością cyklu kryminałów o policjantach z Lipowa. Cykl ów rozpoczyna debiutancka książka autorki pt. Motylek, zaś kolejne to: Więcej czerwieni, Trzydziesta pierwsza, Z jednym wyjątkiem.
W piątej części czytelnik ma okazję zmierzyć się z pewną tajemniczą sprawą z przeszłości, która wydarzyła się w Utopcach – w miejscu niezwykłym i wśród równie niezwykłych mieszkańców.  
Powieści Katarzyny Puzyńskiej to kryminały psychologiczne  z  rozbudowanym wątkiem społeczno-obyczajowym.

Marta Abramowicz, Zakonnice odchodzą po cichu, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2016.

Książka Zakonnice odchodzą po cichu powstała na podstawie relacji dwudziestu byłych zakonnic, które opowiedziały o tym, jak wyglądało ich życie w zgromadzeniu i z jakiego powodu z niego zrezygnowały. Mówią również o konsekwencjach swych jakże trudnych decyzji, w tym również, niestety, o rozgoryczeniu, rozpaczy, a niekiedy i o bezsilności.
Historie tych kobiet są interesujące na pewno nie tylko dlatego, że dotyczą świata, o którym na ogół niewiele wiemy.

Jan Kaczkowski, Grunt pod nogami: nieco poważniej niż zwykle, WAM, Kraków 2016.

Fragment książki księdza Jana Kaczkowskiego:

„Z drżeniem niepewności oddaję do Państwa rąk moje nieporadne wysiłki kaznodziejskie. W części nagrane, a w części spisane i przelane na papier. Zasadniczo zamykają się pomiędzy styczniem 2013 a  lipcem 2015 roku. To czas mojej choroby. Nie pamiętam i nie jestem w stanie odtworzyć wcześniejszych. Trudno powiedzieć, czy były lepsze, czy gorsze. Proszę ocenić, czy widzą Państwo jakiś rozwój w okresie tych bez mała trzech lat”. […] „Kazania zawsze mówię z głowy (mój ojciec zauważa: „To znaczy z niczego”). Ze względu na słaby wzrok, przygotowując się, nie piszę słowo w słowo, jak całość ma brzmieć. Jeżeli już, to na dużej kartce notuję wielkimi literami punkty w kolejności. Uczę się ich niemal na pamięć, żeby – gdy coś mnie rozproszy albo się zgubię – móc wrócić na właściwe tory (jestem mistrzem dygresji)”.
Autor książki o swojej chorobie mówił w sposób na pewno zasługujący na uwagę:
„Wiecie, nowotwór pomógł mi uporządkować swoje życie - wyzwolił mnie z lęku, z kompleksów. Już nikt mi nic nie może zrobić. Jestem zupełnie wolnym człowiekiem. [...] Wy też się nie bójcie. Życie jest tak nieprzewidywalne! Za chwilę może się zdarzyć coś, co natychmiast rozwiąże wasze problemy”.
Apelował również:
„Trzeba się przygotować do śmierci. Byle godnie i byle sprawnie. Błagam, módlcie się o to, żebym się gdzieś nie zhańbił i żebym żył przyzwoicie, czego i wam życzę. […] Wtedy, kiedy będę już odchodził (wszystko jedno, czy w domu, czy w moim hospicjum, czy gdziekolwiek indziej, gdzie mnie ta śmierć zastanie), gdy będzie już ze mną bardzo źle, chciałbym, żeby podano mi leki sedatywne. Nie boję się bólu, bo wiem, że da się go kontrolować, ale boję się nieporadności, tego, że będę się zachowywał nielogicznie  -  rano jeszcze coś kojarzył, mówił z sensem, a wieczorem mózg mi spuchnie i będę pluł kaszką. Właśnie dlatego chciałbym, żeby wtedy podano mi takie leki, po których będę spał i mógł odejść spokojnie, we śnie, na własnym oddechu, bez żadnego respiratora”.
Ksiądz Jan Kaczkowski zmarł 28 marca 2016 roku.

 Ingar Johnsrud, Naśladowcy, Wydawnictwo Otwarte, Kraków 2016.

Funkcjonariusz norweskiej policji, Fredrik Beier, miał nadzieję, że jego kolejna sprawa będzie tylko rutynowym poszukiwaniem zaginionej kobiety. Jednak szybko zmienił zdanie, kiedy trop zaprowadził go do pewnej sekty wyznaniowej o tajemniczej nazwie Światło Boga. Wówczas rozpoczyna się intrygujące poszukiwanie mordercy… bez twarzy. W śledztwo angażuje się również Kafa Iqbal, która razem z Fredrikiem  tworzy bezwzględny w swych działaniach duet.

  Luca Dotti, Audrey w domu: wspomnienia z kuchni mojej matki z przepisami, fotografiami i prywatnymi historiami, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2016.

Już sam tytuł sugeruje, że mamy do czynienia z dość nietypową biografią znanej gwiazdy Hollywood - Audrey Hepburn. Tym razem bowiem na pierwszym planie wyłania się przede wszystkim jej portret jako matki i żony. Wspomnienia o sławnej matce są więc dla autora następujące: „Nie znałem Audrey Hepburn. Jako mały chłopiec, kiedy dziennikarze natarczywie mnie o nią wypytywali, odpowiadałem z  rozdrażnieniem: . Wybuchali wtedy śmiechem. Dla sześciolatka nie ma znaczenia, czy jego mama jest baletnicą, naukowcem, aktorką, czy po prostu mamą”.

 Joan Didion, Rok magicznego myślenia, Wydawnictwo Znak Litera Nova, Kraków 2016.

Autorka - Joan Didion -  podjęła się bardzo trudnego zadania, jakim jest niewątpliwie próba opowiedzenia o nieszczęściu związanym ze stratą bliskiej osoby. 

Rok magicznego myślenia to książka nie tylko doceniona w kategorii literatury faktu prestiżową nagrodą literacką w Stanach Zjednoczonych - National Book Award, ale także nominowana do Nagrody Pulitzera i National Book Critics Circle Award.

 

Bednarska Anna, Trudny mężczyzna, Wydawnictwo Akurat – Muza, Warszawa 2015.

Trudny mężczyzna to interesująca opowieść o przyjaźni, miłości, trudnych wyborach, po prostu o życiu. Autorka przedstawia grupę przyjaciół – młodych i  atrakcyjnych, szukających szczęścia, spełnienia oraz stabilności.

 Omilianowicz Magda, Przekraczając granice 2, Wydawnictwo Reporter, Koszalin 2016.

Magda Omilianowicz, koszalińska autorka literatury faktu, wydała właśnie kolejną interesującą książkę, której treścią są cztery wywiady z niezwykłymi kobietami. Jedna z nich – Magdalena Kozak – to lekarka uczestnicząca w dwóch misjach w Afganistanie. Kolejne kobiety to: Urszula Jeger (z życiorysem pełnym zaskakujących zdarzeń); Marta Frej (z wielką pasją tworzenia) oraz Elżbieta Okupska (aktorka teatralna i filmowa).

 Kaczorowski Aleksander, Hrabal: słodka apokalipsa, Wydawnictwo „Czarne”, Wołowiec 2016.

Fragment książki:

„To jak w końcu było z tym Hrabalem? Wypadł z okna czy wyskoczył? Wielu ludzi zadawało mi to pytanie, po czym, widząc moją stropioną minę, sami, z dużą pewnością siebie, na nie sobie odpowiadali. Też bym tak chciał, ale nie potrafię. Nie byłem przecież przy nim, gdy kilka minut po czternastej,                  3 lutego 1997 roku, wychylił się z okna w swoim pokoju na piątym piętrze praskiego szpitala na Bulovce. […]. 3 lutego 1997 roku nie było już na tym świecie nikogo, kto byłby dla Hrabala na tyle ważny, by ten chciał dla niego żyć. Może poza kotami. [… ]. Motywy samobójcze w jego utworach to przecież kontrapunkt dla pochwały życia – jak długo pisał, tak długo tylko bawił się myślą o samobójstwie, najpierw swoich bohaterów, potem własnym” –  pisze Aleksander Kaczorowski.
Od tragicznej i zarazem tajemniczej śmierci wybitnego czeskiego prozaika – Bohumila Hrabala, znanego miedzy innymi jako autora książki pt. Pociągi pod specjalnym nadzorem, minęło 19 lat.

 Kołakowska Agata, We dnie, w nocy, Prószyński Media, Warszawa 2015.

We dnie, w nocy to już kolejna powieść obyczajowa Agaty Kołakowskiej, do tej pory ukazały się między innymi: „Przyjaciółki”, „Niechciana prawda”  i „Patrycja”.
Tym razem autorka zaskakuje czytelników – i to nie tylko tematyką. Książka opowiada nie tylko o nadziei, marzeniach (także i niespełnionych), ale również i o życiowych błędach. Jest też i pewien sekret z przeszłości, o którym chciałoby się zapomnieć. Niestety, nie jest to takie proste, bowiem w życiu człowieka są i takie zdarzenia, o których się po prostu nie zapomina. 

 Cabell Craig, Terry Pratchett : życie i praca z magią w tle, Prószyński i Media, Warszawa 2015.

Książka Craiga Cabella pt. Terry Pratchett. Życie i praca z magią w tle pozwala przyjrzeć się pisarzowi i jego twórczości, poddając analizie poszczególne stadia jej rozwoju. To historia życia jednego z najbardziej lubianych twórców na świecie, autora książek o Świecie Dysku.

„…są pewne rzeczy, których nie powinniśmy zapominać, a w większej części sumują się do tego, skąd pochodzimy, jak dotarliśmy tutaj i jakich opowieści słuchaliśmy po drodze…”. (Terry Pratchett, Wstęp, Folklor Świata Dysku).

 Weathers Beck, Everest : na pewną śmierć : prawdziwa historia bohatera filmu "Everest", Agora, Warszawa 2015.

Weathers Beck opowiada historię ocalałego uczestnika tragicznej wyprawy na Mount Everest.

Fragment książki: „Gdybyście wiedzieli, że za godzinę umrzecie, o czym byście myśleli? Co zaprzątałoby was w tych ostatnich chwilach? Nic dziwnego, że widziałem wtedy przed sobą moją żonę, Peach, i dwoje moich dzieci. Oczami wyobraźni widziałem ich tak wyraźnie, jakby naprawdę stali tuż obok mnie. (…) Jakaś siła we mnie w ostatniej chwili odrzuciła śmierć i prowadziła mnie, ślepego i ledwie trzymającego się na nogach, byłem prawdziwym żywym trupem – do obozu i do nowego życia”.

Arleta Tylewicz, Szczęście do poprawki, Prószyński Media, Warszawa 2015.

Szczęście do poprawki to literacki debiut Arlety Tylewicz. Książka opowiada o zranionym uczuciu, rozczarowaniu i zdradzie, jest historią o naiwności oraz o zawiedzionym zaufaniu.

 Szczepan Twardoch, Wieloryby i ćmy: dzienniki 2007-2015, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2015.

 Autor prowadził ów dziennik w okresie dość intensywnych życiowych zmian, kiedy został ojcem, tworzył powieści i dużo podróżował. „Po dziesięciu książkach […] postanowił przybliżyć szerszemu gronu czytelników dziennik, dobrze pokazujący drogę, jaką od tego czasu przebył pisarz. Czego jeszcze się dowiemy […]? Poznamy Twardocha-ojca i przekonamy się, jaką mądrość nabył dzięki rozmowom z synem. Dowiemy się o kulisach pracy twórczej i bojach związanych z Drachem i Morfiną”. (Sławomir Grabowski)

 Paweł Mossakowski, Po drugiej stronie ściany, Prószyński i S-ka, Warszawa 2015.

Po drugiej stronie ściany to powieść przedstawiająca historię małżeństwa, którego los poddaje życiowej próbie. A wszystko za sprawą zmiany sąsiedztwa, która doprowadza do spotkania ludzi z dwóch jakże różnych od siebie światów.
Paweł Mossakowski jest znany nie tylko jako twórca powieści, ale także autor słuchowisk radiowych i sztuk telewizyjnych, recenzent filmowy oraz wieloletni współproducent filmów (m.in. Komornika i Historii miłosnych).

 Marek Krajewski, Arena szczurów, Społeczny Instytut Wydawniczy ZNAK, Kraków 2015.

 Arena szczurów to najmroczniejszy i najbardziej sensacyjny z kryminałów Marka Krajewskiego. Tym razem akcja toczy się w Darłowie.
Jak twierdzi sam autor: „Lubię Darłowo i jestem z nim związany. Stąd pochodzi moja żona. Przyjeżdżam tutaj każdego roku i postanowiłem to miasto jakoś wyróżnić” - mówił w  niedawnej rozmowie z "Głosem". Kolejne szczegóły Krajewski zdradził w rozmowie z  pochodzącym z Darłowa Cezarym Łazarewiczem, redaktorem „Wprost”: - „Korzystałem z wiedzy wielu konsultantów. Byli to lokalni znawcy historii tego miasteczka, ale też specjalista od zakażeń pokarmowych. Od pani zajmującej się deratyzacją czerpałem wiedzę na temat obyczajów i zachowań szczurów. Gryzonie te odgrywają ważną rolę w darłowskiej powieści”.

Katarzyna Bonda, Florystka, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA, Warszawa 2015.

 Autorka znanych powieści kryminalnych ukazuje kolejne śledztwo Huberta Meyera -  policyjnego psychologa i detektywa, który tworzy profile nieznanych sprawców przestępstw.
Według Leszka Koźmińskiego (policjanta z zawodu, polonisty z wykształcenia) – „Florystka jest najlepszą powieścią kryminalną Katarzyny Bondy. I nie boję się powiedzieć więcej, jest to jedna z  najlepszych polskich powieści kryminalnych 2012 roku. (...) Żadna postać literacka stworzona, choćby na krótko, epizodycznie (...), nie jest taka jaka jest z pozoru, z wierzchu. To udana cecha kreowania osób na kartach powieści, jaką zdobyła Bonda, choć powtórzę jeszcze raz, to także chyba sztuka widzenia ludzi przez autorkę. Zgodnie z nim każdy człowiek pod nurtem codzienności, zwykłości, kryć musi ciemne sekrety, nurt przeszłych lub aktualnych tajemnic, za którymi kryją się czyny, emocje czy źródła wielu decyzji życiowych, tak małych, jak i dużych. W tak konstruowanych postaciach, jak mniemam, będzie kryl się kolejny sukces czytelniczy nowej powieści”.

 Alina Kietrys, Niespokojni: Lech Bądkowski, Jan Karski, Stefan Kisielewski, Jacek Kuroń, Kazimierz Moczarski, Marian Kołodziej, Dom Wydawniczy PWN, Warszawa cop.2015.

 Alina Kietrys opisała sześciu znanych Polaków, z jednego pokolenia, widzianych oczami swoich najbliższych – rodziny, przyjaciół, współpracowników, spadkobierców ich idei. Zdaniem recenzentów: „ci bohaterowie tworzą sugestywny, bardzo prawdziwy obraz dziejów Polski XX wieku. Tych czasów pozornej dumy i chwały, a także jak najrealniejszego upokorzenia i zależności. Czasów, które pełne były tak ludzkiej małości, jak i nadludzkiego heroizmu”.
Jacy byli? Co kształtowało ich osobowość? Co dawało im siłę w zmaganiach z przeciwieństwami losu i w działaniach? Ta książka jest próbą odpowiedzi na te ważne pytania.

 Zdzisław Beksiński, Opowiadania, Wyd. Bosz, Olszanica 2015.

Zdzisław Beksiński był artystą wszechstronnym. Jego najbardziej znane pasje twórcze to malarstwo, rzeźba, rysunek, grafika, fotografia, jednak próbował swoich sił także w pisarstwie. Był to krótki i intensywny epizod literacki, bowiem w  niespełna dwa lata powstało 40 opowiadań lub fragmentów. Utwory te pozwalają spojrzeć na twórczość wizjonera z zupełnie nowej, literackiej perspektywy. Otóż uważa się, że niepublikowane wcześniej dzieła odsłaniają skomplikowaną naturę artysty, odsłaniającego również w pisarstwie swoje lęki i obsesje.

 Stanisław Koper, Królowie salonów Drugiej Rzeczypospolitej, Wyd. Czerwone i Czarne, Warszawa 2015.

 Tym razem autor podejmuje temat życia prywatnego elit II Rzeczpospolitej. Opowiada o niezwykłych Polkach, które zrobiły wielką światową karierę w latach 20. i 30. Przedstawia kobiety piękne, inteligentne, niezwykle uzdolnione i bogate. Jest wśród nich miedzy innymi Pola Negri, Tamara Łempicka, Olga Boznańska, Lucyna Messal.
Sławomir Koper, uchodzący za jednego z najbardziej popularnych pisarzy historycznych, w swoich licznych publikacjach przedstawia historię głównie poprzez fakty mniej znane, zapomniane lub pomijane w innych monografiach. Prezentuje nie tylko ważne i znane postacie, ale także nieco już zapomniane w kontekście życia prywatnego i codziennego oraz obyczajowości charakterystycznej dla danej epoki.

 Andrzej Stasiuk, Życie to jednak strata jest: Andrzej Stasiuk w rozmowach z Dorotą Wodecką, Wydawnictwo Agora i  Wydawnictwo Czarne, Warszawa / Wołowiec 2015.

Książka jest swoistym zapisem spotkań dziennikarki Doroty Wodeckiej z Andrzejem Stasiukiem, jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy i najbardziej niezwykłych postaci życia literackiego. Jest niekończącą się opowieścią o życiu i pisarstwie, o kobietach i miłości, o podróżach i samochodach, o Polsce i Rosji, o religii i polityce.
Andrzej Stasiuk stwierdza: „Złożyło się, że moje życie jest moim zawodem. Przepraszam, ale nie będę rozpaczał z tego powodu. Na szpulkę w mózgu nieustająco nawija mi się pejzaż, ludzie, zdania, wrażenia. Staram się, by to, co widzę i słyszę, wchodziło głębiej. Żeby przeszywało na wylot”.

 Ewa Ewart, Widziałam, Wyd. Czerwone i Czarne, Warszawa 2015.

Ewa Ewart to wybitna dokumentalistka i zdobywczyni wielu prestiżowych nagród. Warto zatem przypomnieć, że w  2009 roku odebrała nagrodę im. Andrzeja Woyciechowskiego za cykl Dokumenty Ewy Ewart, emitowany w TVN24. Następnie za rok 2009 uhonorowana została nagrodą Wiktora w kategorii twórca najlepszego programu telewizyjnego.
Tymczasem w książce Widziałam autorka odsłania własną historię, a tym samym kulisy powstawania swych niezwykłych filmów. Pokazuje, w jaki sposób dociera do najbardziej niebezpiecznych zakątków świata a zarazem rozprawia się ze swoim dotychczasowym życiem.

 

Jakub Sienkiewicz, Kubatura, czyli Elektryczne wagary, Wyd. Czerwone i Czarne, Warszawa 2015.

Kubatura, czyli Elektryczne wagary to interesująca opowieść lidera kultowych Elektrycznych Gitar i jednocześnie lekarza neurologa.
Zdaniem Kuby Sienkiewicza, książka ta „jest zabawą literacką w formie mozaiki. Składa się z elementów biografii, własnych impresji prozą oraz tekstów piosenek z ich omówieniem. Nigdy bym nie naraził nikogo na zapoznawanie się z moją czystą biografią. […] Sam bym nie przeczytał takiej książki o żadnym artyście. Nie mam ciekawego życiorysu. Nie byłem na wojnie ani w więzieniu. Ale jeśli biografia i piosenki dają pretekst do swobodnego rozwinięcia albo wspomnienia ludzi rzeczywiście wybitnych, to już co innego. Dzięki takiemu podejściu książka dała obraz czasu historycznego, ciekawy splot medycyny i estrady oraz pokazuje niektóre moje techniki pisania tekstów do piosenek”.

Artykuły

Agnieszka Kosińska, Miłosz w Krakowie, Wydawnictwo Znak, Kraków 2015.

13 października 2015

Czesław Miłosz był wybitnym poetą, prozaikiem i eseistą, zdobywcą Nagrody Nobla i cenionym wykładowcą. A kim był prywatnie? Jakim był człowiekiem? O nieznanych tajnikach twórczości artysty pióra, a także o skrywanych dotąd aspektach jego złożonej osobowości opowiada książka Agnieszki Kosińskiej Miłosz w Krakowie.
Niezwykłe dzieło A. Kosińskiej, towarzyszącej Czesławowi Miłoszowi przez ostatnich osiem lat jego życia, to świadectwo bezcenne, opowiadające nie tylko o tajemnicach procesu twórczego, ale też ujawniające nieznane aspekty skomplikowanej osobowości poety. Autorka z wielką kulturą pisze o sprawach bolesnych, osobistych, takich jak odchodzenie najbliższych i wreszcie odchodzenie poety, przejmująco opisane w nieukończonej książce o starości i bólu.
Fragment wstępu: "Przybliżyć człowieka. Zbliżyć się do człowieka. W gruncie rzeczy chodzi o to, by odtworzyć i przekazać jego Głos, aurę jego obecności. W jaki sposób można to zrobić? Oto portret Czesława Miłosza wykonany różnymi technikami. Wyraźnego konturu oraz barwnego wypełnienia dostarcza mój dziennik z lat pracy z poetą (1996-2004) oraz po jego śmierci. Reszta dopełnia tło i  czyni fakturę. Nie jest to moja pierwsza książka poświęcona Miłoszowi, ale pierwsza i ostatnia tak osobista. Pragnęłam, by była to książka o tym, jak człowiek o imieniu Czesław Miłosz robił życie, czyli jak je znosił i jak znosił samego siebie”.

 

Piotr Derlatka, Zdradziecka Agnieszka Osiecka, Instytut Wydawniczy Latarnik, Warszawa 2015.

13 października 2015

Autor książki, Piotr Derlatka, młody badacz, który podążył śladami Agnieszki Osieckiej, nie uwierzył, że piosenki to tylko rymowane słowa, ułożone do melodii, aby łatwiej wpadały w ucho. Potraktował je poważniej i zobaczył w nich zapis najintymniejszych kobiecych zwierzeń. Następnie połączył biografię z twórczością Osieckiej i bez ogródek opowiedział nam o  jej życiowych rolach. A Osiecka miała tyle talentów, że można było nimi obdzielić tuzin innych osób, a każda z  nich miałaby zapewnione liczne nagrody i piękne życie. 

Zdaniem Tomasza Raczka: „Ta książka chłodzi i grzeje, wzrusza i obrusza, przypomina to, co znane i odkrywa to, co ukryte. Że chwyta za gardło? Że Osiecka z kart książki mało się uśmiecha? Bo to nie jest laurka! To jest twoje życie, Agnieszko, tym razem napisane prozą”.

 

Izabela Cywińska, Dziewczyna z Kamienia, Agora, Warszawa 2015.

13 października 2015

Dziewczyna z Kamienia to autobiografia wybitnej reżyserki, porywająca opowieść o miłości, sztuce, zdradzie i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Książka przynosi m.in. unikalny obraz życia ziemiaństwa w powojennej Polsce oraz wnikliwą i barwną opowieść o przemianach społecznych, politycznych i kulturalnych w kolejnych dziesięcioleciach PRL i III RP.
Izabella Cywińska stwierdza: „Postanowiłam, że opiszę WSZYSTKO. Dobre i złe rzeczy, te powszechnie znane i te dotąd ukryte […]. Wszystko co pamiętam, co przeżyłam, co zrobiłam […] Wszystko, czego się wstydzę i z czego jestem dumna”.
Tymczasem Danuta Stenka o książce Cywińskiej wypowiada się w następujący sposób: „Wstawiłam stopę do strumyka, a po chwili okazuje się, że płynę z  prądem rzeki, z nurtem opowieści - w której wielkie wydarzenia przeplatają się ze zwykłym życiem, tragiczne sytuacje zderzają z komicznymi - przez epoki, pokolenia, ustroje, teatry, mijam po drodze sytuacje, o których słyszałam, spotykam ludzi, których znam […]. Zanurzyłam się w tej historii, płynę nieprzerwanie, z ciekawością, do ostatniej kropki”.

 

Katarzyna Bonda, Okularnik, Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza, Warszawa 2015.

13 października 2015

Okularnik to drugi tom z cyklu Cztery żywioły Saszy Załuskiej, składającego się z czterech tomów. Każdemu patronuje inny żywioł: POWIETRZE, ZIEMIA, OGIEŃ i WODA. W każdym bohaterka rozwiązuje inną zagadkę kryminalną, korzystając z innej metody kryminalistyki. Wszystkie cztery części stanowią całość, a zawarta w nich historia zaskakuje aż do ostatniego słowa. Autorka cyklu to popularna współczesna pisarka, specjalizująca się w tematyce kryminalnej, która do polskiej powieści kryminalnej wprowadziła nowy typ detektywa – psychologa policyjnego – Huberta Meyera.

Zygmunt Miłoszewski apeluje: „Zapamiętajcie to nazwisko: Katarzyna Bonda została właśnie królową polskiego kryminału”.

 

Anna Kamińska, Simona: opowieść o niezwyczajnym życiu Simony Kossak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2015.

13 października 2015

Książka jest biografią ekscentrycznej Simony Kossak, córki Jerzego, wnuczki Wojciecha, prawnuczki Juliusza; bratanicy poetki Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i Magdaleny Samozwaniec. Autorka przedstawia dziedziczkę Kossaków, która przez ponad trzydzieści lat żyła w drewnianej leśniczówce pośrodku Puszczy Białowieskiej, bez wody i prądu. Tu mogła być sobą, hodować zwierzęta, uprawiać rośliny, obserwować występujące w puszczy gatunki, prowadzić badania naukowe. I takie życie było spełnieniem jej marzeń. Bowiem Simona wśród zwierząt znalazła to, czego nie doświadczyła nigdy od ludzi. Ta biografia to fascynujący portret buntowniczej pasjonatki i silnej, nietuzinkowej kobiety. Opowieść o bezkompromisowym szukaniu swojego miejsca w świecie i o zrzucaniu ciężaru wielkiego nazwiska.

 

Wzorzec zbrodni, Wydawnictwo SQN, Kraków 2014

13 października 2015

Tylko szaleniec może stawić czoła szaleńcowi. To miała być zwykła akcja nowojorskiej policji. Kiedy jednak ginie partner Johna Tallowa, a on sam odkrywa niepokojącą kolekcję broni w mieszkaniu 3A w starej kamienicy przy Pearl Street, otwiera się puszka Pandory...Każdy pistolet i każdy karabin jest inny, nie ma dwóch takich samych egzemplarzy. Z każdej broni zabito jedną osobę, a z braku dowodów kolejne sprawy szybko umarzano. Teraz wszystkie zostają momentalnie wznowione, a zadanie ich rozwikłania spada na Tallowa, głównego sprawcę chaosu. Intryga nabiera rozpędu, kiedy okazuje się, że makabryczna kolekcja zdaje się układać w przemyślany wzór…„Wzorzec zbrodni” to kryminał, który trzyma w napięciu aż do ostatniej strony. Na myśl przywodzi głośną produkcję Davida Finchera „Siedem”. Książka Warrena Ellisa jest jednak przesiąknięta specyficznym czarnym humorem.

Monika Jaruzelska, Oddech, Wydawnictwo Czerwone i Czarne, Warszawa 2015.

13 października 2015

Kolejna książka Moniki Jaruzelskiej jest kontynuacją poprzednich dwóch bestsellerów – Towarzyszki Panienki  i Rodziny. Autorka podkreśla, że ta część – napisana po śmierci jej ojca gen. Wojciecha Jaruzelskiego – jest najbardziej poruszająca i intymna. Pierwsza książka była wstępem do pewnej historii, kolejna była rozwinięciem, a Oddech jest jej zakończeniem, domknięciem czasu, domknięciem historii pewnej rodziny i pewnych emocji, jest zakończeniem rodzinnej trylogii.
– „Traktuję książki jako rozmowy z czytelnikami. I tak jak pierwsza książka była taką rozmową z kimś nieznajomym, to już książka Oddech jest z kimś, kogo dobrze znam, bo już coraz lepiej znam swoich czytelników. W związku z tym łatwiej mi jest też formułować takie zdania i tak podchodzić do siebie, do swojego życia, do swoich emocji, żeby otworzyć się i żeby moi czytelnicy znaleźli tam też siebie, chociaż każdy z nas ma inną historię. Staram się pisać o uniwersalnych rzeczach dotyczących  zarówno rodziny, jak i przemijania, śmierci”– tłumaczy Monika Jaruzelska.

 

Rozwiń Metryka

Podmiot udostępniający informację:
Data utworzenia:2015-07-16
Data publikacji:2015-07-16
Osoba sporządzająca dokument:
Osoba wprowadzająca dokument:
Liczba odwiedzin:2175